திரை விமர்சனம்

மார்ச் 22, 2009

The Happening (2008): என்ன நடந்தது சியாமளனுக்கு..?

The Sixth Sense” (1999) பார்த்த காலத்திலேயிருந்து Night சியாமளனின் தீவிர ரசிகன் நான். அதன் பின் வந்த அவரது சகல படங்களையும் பார்த்திருக்கின்றேன். என்றாலும், The Sixth Sense அளவுக்கு இன்னொரு படத்தை தர அவரால் முடியவில்லை. “Night சியாமளன் தரமான முடிவு” மாதிரியான முடிவை நாங்கள் படத்தில் எதிர்பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டதுதான் அதற்கு காரணமோ தெரியாது. இதுவரை காலமும் வந்த இவரது படங்களிலேயே மிகப் பெரிய ஏமாற்றம் இந்தப் படம். இதற்கு முந்திய “Lady in the Water” படத்தில் fantasy கருவமைப்புக்குத் தாவிய Night சியாமளன், மீண்டும் தனக்கு பழக்கமான மர்மம், பயங்கரம் என்ற கதைக்கருவுக்கு வந்திருக்கின்றார் இந்தப் படத்தில். என்றாலும், ஹாலிவூட்டில் ஆயிரம் தரம் முதலேயே எடுக்கப் பட்ட கதையை இவரும் முயன்றிருப்பதுதான் ஏனென்றுதான் தெரியவில்லை!! 😦

New York’இல் மக்கள் திடீரென ஒருவிதமான நோய்க்கு உண்டாகின்றனர் — விளைவு, எல்லோரும் இடம், முறை பராமல் தற்கொலை பண்ணத்தொடங்குகின்றனர்! இது பயங்கரவாதிகளின் தாக்குதல் என (வழமை போல) நினைக்கின்ற அரசாங்கத்தின் சித்தாந்தங்களிற்கு அப்பாற்பட்டு, மிக விரைவாக அண்டைய மாநிலங்களிற்கும் பரவத்தொடங்குகின்றது இந்த நோய். பக்கத்து மாநிலத்தில் இருக்கும் Philadelphia நகரத்தில் பாடசாலை விஞ்ஞான ஆசிரியர் Elliot (Mark Wahlberg). இந்த நோயைப்பற்றி அறியும் இவர் மனைவி Alma’வுடன் (Zooey Deschanel) நகரத்தைவிட்டு தப்பி ஓடத் தீர்மானிக்கின்றார். வேகமாக பரவும் அந்த நோயோடு இவர்கள் கண்ணாம் பூச்சி ஆட்டம் ஆடுவதை ஒட்டி படம் போகின்றது.

படத்தில் வழமை போல “Night சியாமளன் முடிவு” இல்லாததுதான் படத்தில் வித்தியாசம். 8-( ஹாலிவூட்டில் ஆஸ்காரிற்கு எதிரான விருது Razzi விருதுகளாகும். ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஹாலிவூட்டில் திறமையைக் காட்டியவர்களிற்கு ஆஸ்கார் விருது அளிக்கப்பட, ஹாலிவூட்டை நாறடித்தவர்களிற்கு Razzi ‘விருது’ அளிக்கப்படும். சென்ற ஆண்டில், மோசமான படம், மோசமான இயக்குணர், மோசமான நடிகர், மோசமான கதைவசனம் என்று நான்கு Razzi ‘விருதுகளிற்கு’ தெரிவானது இந்தப் படம் (நல்லகாலத்திற்கு ஒன்றையும் வெல்லவில்லை.) Mark Wahlberg சிறந்தவொரு நடிகர், இதிலே சொதப்பியிருக்கின்றார் 😦 (இடைக்கிடையில், இவரையும் அந்த நோய் பாத்தித்துவிட்டதோ என்று எண்ணும்வகையில்!) கதைவசனமும் அப்படியே… என்றாலும், இயக்கத்தை அந்தளவு மோசம் என்று சொல்ல முடியாது. அந்த நோயின் பயங்கரத்தை காட்டுவதில் நெஞ்சை சில்லிட வைக்கின்றார் சியாமளன். ஒளிப்பதிவும் அவ்வாறே. கொஞ்சம் நட்டுக் கழண்ட பாத்திரம் ஒன்றில் வரும் Zooey Deschanel’இன் நடிப்பையும் பாராட்டலாம். ஒரு விதத்தில் பார்க்கப்போனால், Night சியாமளன் மட்டும் இதை எடுத்திருக்காவிடில் இதை நல்ல படமென்றே சொல்லிவிடலாம். என்றாலும், சியாமளனிடமிருந்து வரும்போது அதை மன்னிக்க முடியவில்லை.

வந்த சியாமளன் படங்களில் முதலாவதாக ‘R’-முத்திரை தாங்கி வந்திருக்கின்றது படம், சிறாருக்கு ஒப்பாத பயங்கரக் காட்சிகளை கொண்டிருப்பதால். நீங்கள் சியாமளன் ரசிகர் எனின் எப்படியும் இதைப் பார்ப்பீர்கள். மற்றவர்கள் நேரத்தை வீணடிக்கத் தேவையில்லை.

“The Happening” IMDB இணைப்பு

மார்ச் 14, 2009

Watchmen (2009): அவரசரப்பட்டு பார்க்கத் தேவையில்லை

காமிக்ஸ் புத்தகங்களிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்களை வைத்து எடுக்கப்படும் திரைப்படங்களிலிருந்து என்ன எதிர்பார்ப்பீர்கள்? நிறைய ஆக்ஸன் இருக்கும், எல்லாரும் பார்க்கக் கூடியதாக இருக்கும், விறுப்பாக கிட்டத்தட்ட ஒரு இரண்டு மணித்தியாலம் சந்தோசமாக நேரத்தை ஓட்டலாம் — இப்பிடித்தானே நீங்கள் சொல்லுவீர்கள்? இந்த வரைவிலக்கணத்திற்கெல்லாம் வெகுவாக தள்ளி நிற்கின்றது கிட்டத்தட்ட இரண்டு வருடங்களாக பரபரப்பாக எதிர்பார்க்கப் பட்ட Watchmen. இழு இழு என்று கிட்டத்தட்ட இரண்டே முக்கால் மணித்தியாலம் படம், அதற்குள் தெளித்து விட்டது போல சில ஆக்ஸன் காட்சிகள், சிறுவர்களை இந்தப் படத்தை பார்க்க முடியாமல் பண்ண கொடூரமான வன்முறைக் காட்சிகளும் நிர்வாணக் காட்சிகளும். என்ன சொல்லுவதென்றே தெரியவில்லை! 😦

1980’களின் கடைசிப்பகுதியில் வெளியிடப்பட்ட காமிஸ் புத்தக தொடரின் திரைவடிவம்தான் இந்தப் படம். நான் இந்தப் படத்திற்கு முன்னர், அந்த காமிக்ஸைப் பற்றி கேள்விப்படவில்லை என்றாலும், அதற்கென்று ஒரு பெரிய இரசிகர் குழு ஒன்று இருக்கின்றதாம். அப்படியிருந்தும், அந்த காமிக்ஸை திரைக்குக் கொண்டுவர இத்தனை காலமும் தொழில்நுட்பம் முன்னேறியிருக்கவில்லையாம். படத்தைப் பார்த்தபின், எனக்கென்றால் அது காதில பூச்சுத்துகின்ற கதை போலதான் தோன்றுகின்றது.

1980’களின் நடுப்பகுதியில் நடப்பதாக படம் அமைந்துள்ளது. அந்த உலகத்தில் எல்லாம் உங்களுக்குத் தெரிந்தமாதிரித்தான் – Nixon அமெரிக்க ஜனாதிபதி, ரஸ்யா கியூபாவில் ஏவுகணைகளை குவிக்கின்றது, உலகம் அணுவாயுத அழிவின் வாசலில் நிற்கின்றது. இந்த உலகத்தில் புதியது என்னவென்றால் முகமூடி அணிந்து திரியும் superhero குழுவான “Watchmen.” 1950’களில் ஆரம்பமான இந்தக் குழு, இடையில் மக்களின் எதிர்ப்பினால் கலைக்கப்பட்டு விட, 1980’களில் இவர்கள் சிதறிப் போய் இருக்கின்றார்கள். படத்தில் குழப்பமே இந்தக் குழுதான். முதலாவது, எப்பவுமே நல்லவர்களான superhero’க்களைப் பார்த்துப் பழகிய எங்களிற்கு குளப்பமான குணாதியங்களைக் கொண்ட இவர்களை ஜீரணிக்க முடியவில்லை. அடுத்தது, அந்தக் குழுவில் ஒரு சிலருக்குத்தான் அமானுக்ஷ்ய சக்தியுண்டு; மற்றவர்களெல்லாம் எப்பிடி superhero ஆனார்கள் என்று எனக்கென்றால் தெரியவில்லை. அடுத்த குழப்பம், எவ்வாறு மக்கள் இவர்களை வெறுக்கத்தொடங்கினார்கள் என்று.

என்னவோ, இப்பிடியிருக்கும் காலத்தில், ஓய்வு பெற்ற Watchmen’இல் ஒருவர் கொலை செய்யப்படுகின்றார். அது ஒரு தனிப்பட்ட சம்பவம் என்று நம்பப் பட்டாலும், இன்னொரு Watchmen அங்கத்தவர் மீதும் கொலை முயற்சி செய்யப்பட மர்மம் அதிகரிக்கின்றது. இது பிரிந்து போன Watchmen உறுப்பினர்களை ஒன்று சேர்க்கின்றது. Watchmen கொலை மர்மத்திற்கும் அமெரிக்க-ரஸ்ய அணுவாயுத யுத்தத்திற்கும் முடிச்சுப் போடுவது கதை.

அந்த காமிக்ஸ் புத்த ரசிகர்கள் படத்தை இரசிப்பார்கள் என்று நம்புகின்றேன். நானோ, படத்தின் முன்பாதியில், பத்து நிமிடத்திற்கு ஒருமுறை “என்னதான் நடக்குது இங்க?” என்று என்னை நானே கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். அந்த ஏற்றம் இறக்கமில்லாத பின்னணி வர்ணணைக் குரல் வேறு வெறுப்பேற்றிக் கொண்டிருந்தது. OK, படம் மொத்தத்தில் குப்பை என்று சொல்லுவதற்கும் இல்லை — ஒரு வித்தியாசமான முடிவு, சிறப்பாக எடுக்கப் பட்ட ஆக்ஸன காட்சிகள், தனக்கென தனித்துவத்தைக் காட்டிக் கொள்ளும் சில காட்சி அமைப்புகள், இப்படி ரசிப்பதற்கு பல அம்சங்கள் படத்தில் இருக்கின்றன. என்றாலும், இவை மட்டுமே நல்லதொரு படத்தை தருவதற்கு போதும் என நம்பி படத்தை எடுத்திருப்பிருப்பதுதான் பிழை. தங்களிற்கு special effects திறமையாகச் செய்யத்தெரியும் என்பதற்காக காரணமில்லாமல் அவற்றைத் திணித்திருப்பது (அந்த செவ்வாய்க் கிரக காட்சிகள்) பைத்தியம்மாக்குகின்றது. இத்தோடு தேவையில்லாத பாலியற் காட்சிகள் (அட, நடிகர்கள் நிர்வாணக் கோலத்தில அழகாக இருந்தாலாவது பரவாயில்லை!)

படம் ஓடும்… அந்தளவுக்கு படம் பிரபல்யம்; நானும் அதால்தானே படம் திரையிடப்பட்டு முதலாவது கிழமையே போய்ப் பார்த்தது. தவிர, படம் கிட்டத்தட்ட “Sin City”, “300” படங்களை நினைவூட்டுமாறு எடுக்கப் பட்டுள்ளது சிலருக்குப் பிடிக்கும் (நான் அந்த இரு படங்களையும் மிகவும் இரசித்திருந்தாலும் இதை இரசிக்க முடியவில்லை.) கருமையான எண்ணக்கருவை படம் கொண்டிருப்பதும் சிலருக்குப் பிடிக்கும். ஏதோ நான் நொந்து போய்வந்ததை சொல்லிவிட்டேன். நிச்சயமாக இதைப் படிக்கும் யாராவது ஒருவர், நேர் எதிரான விமர்சனம் ஒன்றைத் தெரிவிக்கலாம். நான் சொல்லுவதெல்லாம் அவாப் பட்டுப்போய் படத்தைப் பார்க்காமல், ஆற அமர யோசித்துவிட்டு படத்தை பாருங்கோ என்பதுதான்.

“Watchmen” IMDB இணைப்பு

மார்ச் 8, 2009

Punisher: War Zone (2008): ஆளைத் தூக்கு!

ஆங்கில படங்களில் ஆக்ஸன் படங்கள் என்று ஒரு வகை, ‘gore’ என்று அழைக்கப்படும் இரத்தம் சிந்துகின்ற, அங்க அவயவங்கள் பறப்பதாக இன்னொரு வகை. இந்தப் படம் இரண்டு வகையிலும் சேர்ந்து நிற்கின்றது. படம் அநியாயத்தைத் தட்டிக்கேட்பதற்காக ஆயுதம் எடுக்கும் ஒருவரைப் பற்றியது. Frank Castle (Ray Stevenson) ஒரு விசேட இராணுவ படைத்துறையில் பயிற்றுவிப்பனராக இருந்தவர். மனைவி, பிள்ளையோடு பொதுவிட பூங்காவொன்றிலே விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் தருணத்தில், இரு திருடர் கூட்டங்களிடையே எழும் துப்பாக்கிச் சண்டையில் துரதிஸ்டவசமாக மனைவியையும், பிள்ளையையும் காவு கொடுக்கின்றார். மிகுந்த கோபத்திற்குள்ளாகும் Frank, ஊரில் இருக்கும் திருட்டுக் கூட்டங்களை ஒன்றன் பின் ஒன்றாக களையெடுக்கும் “punisher” (தண்டிப்பாளன்) ஆக உருவெடுக்கின்றார். களையெடுப்பது என்றால், காவல்துறையினரிடம் அகப்படுத்துவது இல்லை — இரவோடு இரவாக ஆட்களைத் “தூக்குவதுதான்.” இது படத்தின் முன்கதை. இந்தப் படத்தின் கதை, Frank விடும் ஒரு தவறை ஒட்டிப் போகின்றது. கொள்ளைக் குழு ஒன்றை கொலை செய்யும் தருவாயில், அந்தக் கள்ளர் குழுவோடு ஒற்றனாக இருந்து செயற்படும் காவல் துறை அதிகாரி ஒருவரையும் அடையாளம் தெரியாமல் கொலை செய்து விடுகின்றார் Frank. வழமையாக Punisher’இன் நடவடிக்கையை கண்டும் காணாமலும் (சிலவேளை உதவியாகவும்) இருக்கும் காவல் துறை punisher’ஐ நெருக்க வேண்டிய சூழ்நிலை. மற்றப் பக்கம் செய்த தவறினால் மனமுடைந்து punisher வேடத்தையே விட்டெறிய நினைக்கும் Frank. இவை இவ்வாறு இருக்க இன்னொரு பிரச்சினை எழுகின்றது — punisher’இன் தவறுதலான கொலையால் தமது குழு காவல் துறையினரால் ஊருடுவப் பட்டிருக்கின்றது என அறியவரும் அந்த கொலை/கொள்ளைக் குழு இறந்த அந்த காவல்துறை அதிகாரியின் குடும்பத்தினை குறி வைக்கின்றது. கணவனைத் இழந்ததற்கு punisher’ஐ முழுக் காரணமாக கருதி punisher’ஐ இறந்த அந்த அதிகாரியின் மனைவி வெறுத்தாலும், அந்த விதவையையும் அவரின் குழந்தையையும் காப்பாற்றும் பொறுப்பும் punisher’இன் கையில் வந்து சேருகின்றது. அடித்து, நொருக்கி, சுட்டு, வெடித்து அவர்களை காப்பாற்றி, அந்த கொள்ளைக் குழுவை நிர் மூலமாக்குவது மிச்சக் கதை.

Punisher காதாபாத்திரம் காமிக்ஸ் புத்தகத்தில் இருந்து எடுக்கப் பட்டது. எனவே, படத்தில் இருக்கும் வன்முறையையும், ‘gore’ஐயும் நெறியாக்கியிருக்கும் விதம் (editing) காமிக்ஸ் புத்தக வகையில் இருப்பது ஒருவிதத்தில் ரசிக்கக் கூடியதாக இருக்கின்றது. படத்தின் கடைசிக் கட்டத்தில் punisher எடுக்கும் முடிவும் நன்றாக இருந்தது. மற்றப்படி வழமையான ஆகஸன் படம்தான். “The Punisher” என்று 2004’ல் வந்த படமும் இதே காமிக்ஸ் புத்தக கதாபாத்திரத்தைப் பற்றியதுதான் என்றாலும், அந்தப் படத்திற்கும் இந்தப் படத்திற்கும் சம்பந்தம் இல்லை. ஆக்ஸன் விரும்பிகள் பார்க்கலாம். அதிகூடிய வன்முறைகள் இருப்பதால் சிறுவர்களிற்கான படமில்லை.

“Punisher: War Zone” IMDB இணைப்பு

Create a free website or blog at WordPress.com.